اينترنت اشياء؛ انقلاب صنعتی آينده

اینترنت اشیا به‌طور خلاصه شبکه‌ای از اشیای متصل به اینترنت است که می‌تواند اطلاعات را جمع آوری و تبادل کند. اینترنت اشیا حالا به بخش‌های مختلف زندگی روزمره ما نفوذ کرده است؛ از خودروهای هوشمند و مبتنی بر اپلیکیشن‌های مختلف گرفته تا خانه‌های هوشمند با ترموستات و لامپ‌های هوشمند تنها با فرمان صوتی کار می‌کنند.

اینترنت اشیا به وسیله یک اکوسیستم نسبتا ساده کار می‌کند. شخصی که از یک دستگاه کنترل (که می‌تواند یک موبایل هوشمند یا تبلت باشد) استفاده می‌کند، فرمان یا اطلاعات را از طریق شبکه به یک دستگاه مبتنی بر اینترنت اشیا ارسال می‌کند. این دستگاه مبتنی بر اینترنت اشیا درخواست را اجرا کرده و سپس آن را از طریق همان شبکه ارسال می‌کند.

رشد سرمایه‌گذاری در این بخش به دلایل مختلفی مانند گسترش ارتباطات اینترنت در سراسر جهان، افزایش استفاده از ابزارهای موبایل، حسگرهای ارزان‌قیمت و توسعه اینترنت اشیا خواهد بود. رشد انفجاری اینترنت اشیا حتمی است، اما انقلاب ناشی از آن از حالا آغاز شده است تا زندگی روزمره ما را با ورود خودروها و خانه‌های هوشمند متحول کند.

گزارش منتشر شده از سوی Business Insider Intelligence نشان می‌دهد که تعداد دستگاه‌های مبتنی بر اینترنت اشیا از 10 میلیارد دستگاه در سال 2015 با رشد سه برابری تا پنج سال آینده به 34 میلیارد دستگاه خواهد رسید.کارشناسان پیش‌بینی کرده‌اند که میزان سرمایه‌گذاری جهان در صنعت اینترنت اشیا تا پنج سال آینده برابر 6 تریلیون دلار خواهد بود.

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

درآمد حیرت‌انگیز سیاستمداران آمریکا از سخنرانی

سیاستمداران آمریکایی بعد از دوران فعالیت خود می‌توانند به انسان‌های پولدارتری تبدیل شوند. آن‌ها با ۱۰ دقیقه سخنرانی می‌توانند نیمی از درآمد سالانه خود را یک جا به دست آورند. سخنرانی همواره بخش کسل کننده و منفور تمام همایش‌ها و برنامه‌های مختلف است و بسیاری از مخاطبان ترجیح می‌دهند که این بخش از برنامه‌ها حذف شود. اما گویا برای آمریکایی‌ها چنین نیست، طوری که حاضرند مبالغ هنگفتی را بابت تنها ۱۰ دقیقه سخنرانی یک چهره مشهور سیاسی بپردازند.

جرج دبلیو بوش
رئیس جمهور سابق ایالات متحده دوران بسیار طلایی را از نظر مالی بعد از ریاست جمهوری پشت‌سر گذاشته است. سخنرانی‌های آقای بوش بین ۱۰۰ تا ۱۷۵ هزار دلار قیمت دارد. او تنها بیش از ۳۰ میلیون دلار به تنهایی از سخنرانی‌هایش دریافت کرده است. این در حالی است که حقوق رئیس جمهور سالیانه ۴۰۰ هزار دلار است.

بیل کلینتون
رئیس جمهور اسبق این کشور نیز در کنار همسرش یکی از گران‌قیمت‌ترین سخنران‌های این کشور است. به گفته واشینگتن‌پست کلینتون در سال ۲۰۱۲ با ۷۲ سخنرانی توانست بیش از ۱۶ میلیون دلار درآمد داشته باشد. CNN نیز درباره قیمت‌های نجومی سخنرانی کلینتون گفت که او برای سخنرانی در شرکت مخابراتی سونی اریکسون در هنگ کنگ، ۷۵۰ هزار دلار پول گرفته است.

رودی جولیانی
شهردار سابق نیویورک نیز یک سخنران گرانقیمت به حساب می‌آید. این نامزد سابق ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه برای هر سخنرانی ۲۷۰ هزار دلار می‌گیرد.

سارا پیلن
مشاور پرحاشیه دونالد ترامپ و فرماندار سابق آلاسکا برای انجام یک سخنرانی در سال ۲۰۱۱، صدوپانزده هزار دلار پول گرفته است تا یکی از سخنران‌های گران‌قیمت خانم باشد. در صورت رئیس جمهور شدن دونالد ترامپ در انتخابات آینده ریاست جمهوری آمریکا، احتمالا این قیمت بالاتر نیز خواهد رفت.

تیم گیتنر
آقای گیتنر وزیر اقتصاد کابینه کنونی آقای اوباما هم برای سخنرانی‌های کوتاه خود مبلغ زیادی دریافت می‌کند. بر اساس گفته‌های روزنامه فایننشال‌تایم، گیتنر سال ۲۰۱۴ برای سخنرانی در بانک دویچه ۲۰۰ هزار دلار خرج روی دست بانک گذاشته است.

بن برنانک
آقای برنانک اقتصاددان و رئیس سابق بانک فدرال است. به گفته نیویورک‌تایمز این چهره اقتصادی ۲۰۰ هزار دلار برای سخنرانی در آمریکا و ۴۰۰ هزار دلار برای سخنرانی در کشورهای دورتر مثل آسیا دریافت می‌کند.

دونالد ترامپ
رییس جمهوری که این روزها هربار در سخنرانی‌هایش جنجال تازه‌ای بر پا می‌کند یک پولدار تمام عیار است. آقای ترامپ در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برای هر سری سخنرانی‌های آموزشی خود در سمینار خصوصی آنلاین یک شرکت خصوصی در زمینه املاک و مستغلات یک میلیون و ۵۰۰ هزار دلار پول گرفته است.

کاندولیزا رایس
وزیر امورخارجه سابق ایالات متحده هم برای تک‌تک کلماتی که می‌گوید مبلغ بزرگی دریافت می‌کند. خانم رایس در یکی از موارد تنها برای سخنرانی در دانشگاه مینیسوتا ۱۵۰ هزار دلار پول دریافت کرد.

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

انفجار نادانی چیست؟

کاواساکی نظریه‌پرداز مدیریت و از مشاوران شرکت Apple، پدیده‌ای را در سازمانهای اداری و صنعتی عنوان می‌کند که استیو جابز از آن به عنوان «انفجار نادانی» نام می برد!

این نظریه می‌گوید: مدیران درجه یک، کسانی را استخدام می‌کنند که از خودشان بهتر و تواناتر هستند؛ اما افراد درجه دو و پایین‌تر، با نگرانی از دست دادن جایگاه خود، افرادی از خود پایین‌تر را استخدام می کنند و همینطور نفرات رده‌های پایین‌تر نیز همین چرخه باطل را ادامه می‌دهند (چون مسلماً آنها هم نفرات درجه یک نیستند)

لذا پس از مدتی با موجی فراگیر از افراد ضعیف و ناتوان در ساختار سازمان مواجه می‌شوید که معدود افراد توانمند را نیز ناامید و فلج می کنند!
این نظریه را می‌شود هم در زندگی شخصی به کار برد، هم در راهبری سازمانی و هم در عرصه کشورداری:

از خودتان بپرسید آیا با کسانی دوست هستم، که از من باهوش‌ترند و مرا به نقد می‌کشند یا کسانی هستند که هم‌رده من یا پایین‌ترند و بیشتر مرا تأیید می کنند؟

در سازمان، از خودتان بپرسید آیا از استخدام و بکارگیری کسانی که از من باهوش‌تر، مطلع‌تر و کاربلدتر هستند ترس دارم؟ آیا تعداد کسانی که از من باهوش‌تر هستند در سازمان من به تعداد انگشتان یک دست می رسد؟

در کشورداری از خود بپرسید آخرین باری که یکی در كشورداري از خود بپرسيد آخرين باري كه از منتقدان باهوش خود مشورت یا کمک گرفته‌اید یا وی را به یک سمت کلیدی منصوب کرده‌اید کی بوده است؟ آیا از اینکه من از همه باهوش‌ترم لذت می‌برم یا اینکه می‌توانم از باهوش‌ها بیشترین استفاده را بکنم خوشحالم؟

کانال تلگرامی ما
https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

اسمارتیزهای قهوه‌ای در کسب و کار شما چیست؟

در سال‌های دهه 1980، یک گروه موسیقی که تعدادی زیادی نمایش در سال اجرا می‌کرد، قراردادی با مفاد متعدد تنظیم کرده بود و برای عقد قرارداد با سالن‌های نمایش از آن استفاده می‌کرد. در این قرارداد تمام جزئیات تکنیکی برق، تجهیزات صحنه نمایش و غیره قید شده بود و سالن‌دار موظف بود طبق قرارداد همه آنها را به صورت خواسته شده به گروه موسیقی ارائه دهد. در بین مفاد قرارداد، یک ماده گنجانده شده بود و در آن خواسته شده بود یک کاسه اسمارتیزهای رنگی در اتاق پشت صحنه ارائه شود که در آن اسمارتیز قهوه‌ای وجود نداشته باشد. در آن زمان این قرارداد با این تفصیل و این ماده غیرمعمول باعث خنده و مسخره در بین جامعه موسیقی شده بود.

رهبر این گروه موسیقی در زندگی‌نامه خود در این مورد هم صحبت کرده است. او می‌گوید: در چند اجرا، مشکلات فنی خطرات جدی برای همکارانم به وجود آورده بود و نزدیک بود کل برنامه نمایش خراب شود. تصمیم گرفتیم این ماده را به قرارداد اضافه کنیم. من نمی‌توانستم در هر اجرا چند ساعت وقت بگذارم و مثلاً میزان آمپر برق موردنیاز را در هر پریز برق چک کنم. بنابراین وقتی می‌خواستیم کارمان را در یک سالن شروع کنیم به اتاق پشت صحنه می‌رفتم و ظرف اسمارتیز را چک می‌کردم. اگر ظرف وجود نداشت یا در آن اسمارتیز قهوه‌ای بود، احتمال بروز خطای فنی می‌دادم و از سالن‌دار می‌خواستم کلیه تجهیزات را دوباره مطابق با قرارداد چک کند. به عبارت دیگر، به این روش متوجه می‌شدم که سالن‌دار همه مفاد قرارداد را به دقت نخوانده است.

مانند رهبر این گروه موسیقی، ما هم وقت و توان کافی برای بررسی همه وجوه کسب و کارمان را نداریم. اما اگر کمی زرنگی به خرج دهیم، نیازی به بررسی همه جزئیات نخواهد بود. چه خوب می‌شود اگر سیستم‌های کاری و سازمانی‌مان پیش از بروز مشکلات، خود آنها را اعلام کنند. اگر چه این تفکر شاید خیال‌پردازانه باشد اما این گروه موسیقی به آن دست یافته است. اسمارتیزهای قهوه‌ای در کسب و کار شما چیست؟

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

تولید محتوای آموزشی برای مخاطبان ایرانی کجا مفیدتر است؟

تولید محتوا یا بازاریابی محتوا یکی از موثرترین متدهای روز دنیا در توسعه بازار محسوب می شود و از طرفی نسبت به هزینه های آن به قدرت می توان گفت از مناسب ترین ابزارهای بازاریابی به شمار می آید.

تولید محتوا یکی از اساسی ترین کارهای روابط عمومی برند است که برای دستیابی به حداکثر نتیجه، رعایت مواردی مانند شناخت رسانه های مختلف و مخاطب هدف از برترین المان های آن به حساب می آید.
لذا باید دریابیم کدام رسانه برای تولید محتوای آموزشی مناسب تر است!

بنا بر آمار به دست آمده از اپلیکیشن نظربازار (نرم افزار تحقیقات بازار) با عنوان سلیقه مخاطبان ایرانی در بازاریابی محتوای آنلاین به بررسی رفتار مشتری در رسانه های آنلاین می پردازیم.

در گزارش به دست آمده از جامعه آماری ۱۸ تا ۶۵ سال از هر چهار نفر، سه نفر به محتوای منتشر شده در اینترنت اعتماد دارند و آن را مرجعی جهت کسب اطلاعات و آموزش می دانند که این آمار در مورد تلویزیون یک نفر از هر سه نفر است.

به این ترتیب با نفوذ بالای اینترنت در کسب محتوای آموزشی برای مخاطبان سهم رسانه های اجتماعی مانند تلگرام و واتس آپ ۶۳درصد و وب سایت ها ۴۹درصد و شبکه های مانند اینستاگرام ۳۸درصد است.

از طرفی مخاطبان ترجیح می دهند ۴۲درصد از محتوای آموزشی را از طریق رسانه های اجتماعی مانند تلگرام و واتس آپ دریافت کنند و ۲۴درصد از آنها اپلیکیشن ها را انتخاب کرده اند.

این موضوع نشان از آن دارد که ضریب نفوذ اینترنت نزد ایرانیان مربوط به استفاده از موبایل است و ترجیح ۱۸درصد برای وب سایت ها نشان می دهد که این رسانه (وب سایت) تنها می تواند یک پشتوانه و آرشیو ماندگار برای اطلاعات آموزشی باشد.

رسانه مناسب برای نشر و تولید محتوا

آمار دیگر مربوط به تمایل و برتری ۹۱درصدی تلگرام جهت دریافت محتوای آموزشی نسبت به واتس آپ با ۷درصد و پیامک با ۲درصد در حوزه رسانه های اجتماعی است.

بنابراین براساس آمار بالا می توان نتیجه گرفت تلفن های هوشمند برترین ضریب نفوذ اینترنت در ایران را دارند و رسانه تلگرام قدرتمندترین بستر برای تولید محتوای آموزشی و نشر آنها را داراست که در رده های سنی متفاوت طالب دارد.

در گزارش آخر از نظربازار و به تحلیل آیمارکتور شبکه های اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته که در بالاترین حالت اینستاگرام با ۵۷درصد بیشترین سهم انتقال محتوای آموزشی را دارد.

بنابراین مقایسه دو بستر تلگرام و اینستاگرام نشان می دهد محتوای مبنی بر عکس و ویدئوی کوتاه (اینستاگرام) ضعیف تر از محتوای متن، عکس و ویدئو (تلگرام) است.

تلگرام برترین رسانه برای نشر محتوای آموزشی است.

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

ایده هایی برای کارآفرینی اجتماعی

راه های زیادی برای یافتن ایده برای یک کسب و کار اجتماعی وجود دارد. راه اندازی کسب و کار اجتماعی شباهت زیادی به راه اندازی کسب و کارهای سنتی دارد، اما ایده ها و انگیزه های کارآفرینی اجتماعی معمولا خاستگاه متفاوتی دارند. جرقه ی اولیه کارآفرینی اجتماعی با نگرانی در مورد یک مشکل اجتماعی زده می شود، درست مانند سازمان های خیریه.

در واقع اصلی ترین تفاوت بین کارآفرین اجتماعی با کارآفرین سنتی در هدف آن ها از راه اندازی یک کسب و کار است. پول مهم ترین انگیزه و هدف کارآفرینان سنتی است در حالی که دغدغه کارآفرین اجتماعی یافتن راه حلی برای حل مسائل جامعه ای است که در آن زندگی می کند. گرچه منافع اجتماعی، زیست محیطی و در نهایت مالی هر سه برای یک کارآفرین اجتماعی مهم و انگیزاننده اند.

در ادامه چند کسب و کار اجتماعی موفق را بررسی می کنیم:

1 سوپر مارکت اجتماعی

در این سوپرمارکت ها اقلام با تخفیف به مشتریانی که از اقشار کم درآمد جامعه هستند فروخته می شود. تولید کنندگان مواد غذایی و یا سوپرمارکت های دیگر اقلامی را که به هر دلیل نمی توانند خودشان بفروشند ( مثل قوطی های ضربه دیده و ...) به صورت رایگان یا به قیمت بسیار ارزان در اختیار سوپرمارکت های اجتماعی می گذارند.

2 کتاب های درسی استفاده شده

موسسه Textbooks for change با گروه های دانش آموزی و دانشجویی شریک می شود و کتاب های درسی استفاده شده ی آن ها در پایان هر سال تحصیلی جمع آوری می کند. برخی از این کتاب های دست دوم به دانش آموزان تازه وارد با قیمت کمتری فروخته می شود و بعضی از این کتاب ها نیز در اختیار دانش آموزان محروم در کشورهای توسعه نیافته قرار می گیرند. سود فروش این کتاب ها بین شما و صاحبان کتاب قسمت می شود.

3 اعطای وام به کارآفرینان

موسسه Kiva چهارچوبی فراهم کرده است که از طریق آن افراد و شرکت ها می توانند به طور مستقیم به کارآفرینانی که نتوانسته اند سرمایه خود را تامین کنند، وام بدهند. این موسسات هم چنین مبلغ ناچیزی برای انجام این کار از کارآفرینان دریافت می کنند.

4 رستوران و یا شیرینی پزی اجتماعی

هدف این رستوران ها استخدام افراد بیکار و یا کم توان است. آن ها با آموزش این افراد نیروی کار مورد نیاز خود را تامین می کنند. سود عاید از این رستوران ها و شیرینی پزی ها صرف دستمزد کارکنان و اجرای برنامه های توانمند سازی برای آن ها می شود.

5توزیع اینترنت پرسرعت

شرکت ها و موسسات کوچک معمولا امکانات زیادی در اختیار ندارند. سازمان های بزرگی که در نزدیکی این شرکت ها هستند می توانند اینترنت پرسرعت خود را با آن ها شریک شوند و مبلغ ناچیزی از آن ها دریافت کنند.

6 آب سالم برای همه

موسسه Soma Water دستگاه های تصفیه ی آب خانگی تولید می کند. این موسسه محصولات خود را در کشورهای توسعه ی یافته به فروش می رساند و با بخشی از سود حاصل از آن دستگاه های مشابهی را برای کشورهای فقیر که به آب سالم دسترسی ندارند تولید می کند.

7 تاسیس خرده فروشی

فروشگاه Bottle 4 Bottle با برندهای پوشاک قرار داد بسته و محصول آن ها را به صورت آنلاین به فروش می گذارد. این موسسه با خرید عمده خود در قیمت ها از تولید کنندگان تخفیف می گیرد. در نهایت با فروش لباس ها بخشی از سود اضافه ی خود را به خرید شیر و بطری شیر برای نوزادان محروم اختصاص می دهد.

8 ایجاد شرکت مجازی کامپیوتری

با ایجاد یک کسب و کار در فضای مجازی می توان به افرادی که درآمد بالایی ندارند یکی از مهارت های مرتبط با کامپیوتر را آموزش داد. این افراد پس از آموزش در قالب گروه هایی به انجام پروژه های مرتبط با کامپیوتر(مثلا طراحی وب) می پردازند. سود حاصل از این پروژه ها به عنوان دست مزد در اختیار این افراد قرار می گیرد.
برگرفته از thesedge.org

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

اتاق فکـر (Think tank)چیست؟

اتاق فکر
شاید موضوع اتاق فکر، موضوع تازه و نویی به نظر نرسد اما نقش ارزشمند اتاق‌‌های فکر در تعاملات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و تاثیر مثبت آن در توسعه و ارتقای سازمان‌ها، به‌ویژه سازمان‌های ارایه دهنده خدمات به قشرهای متفاوت جامعه، باعث شده است که این تشکیلات غیر‌ساختارمند گذشته، امروزه جایگاهی در ساختار سازمان‌ها پیدا کند.
یکی از عادت‌‌های بدی که دامنگیر جامعه ماست، عمل پیش از تفکر یا تفکر پس از عمل است که راه برون رفت از این سیکل معیوب، نهادینه سازی الگوی عمل مبتنی بر معرفت است. اتاق فکر، مغزی برای اندیشیدن، ذهنی برای پرواز کردن و فکری برای گشودن است. اتاق فکر عرصه‌ای است که در آن خرد جمعی به منصه ظهور می رسد . در این فضا شرکت‌کنندگان درخصوص مسایل و موضوعات مورد بحث به اجماعی همگانی دست می‌یابند، چرا که در اینجا دیگر از روابط قدرت خبری نیست.

اتاق‌های فکر چهار ویژگی‌ عمده دارند:
1 – جمع اندیشی
2 – تولید فرآورده‌های فکر و انتقال به مخاطب
3 – معطوف بودن کوشش‌ها به مسایل روز
4 – درگیر نشدن در مسایل اجرایی و تشریفات رسمی سیاستگزاری

در اینجا کمیت بسیار مهم بوده و از تعداد پیشنهادهای بیشتر استقبال می‌گردد، زیرا احتمال رسیدن به راه حل بهتر را افزایش می‌دهد. در این روش یک گروه 5 الی 15 نفره با حضور یک رییس (البته نه از نوع روسای خودمحور) برای اداره نمودن جلسه و یک دبیر برای ثبت پیشنهادهای صورت گرفته با استفاده از برخی ابزار و امکانات تشکیل جلسه می‌دهند.
دستور کار جلسه قبلا با وضوح کامل به اعضا اعلام می‌شود . باید مطمئن شد تمامی اعضای گروه موضوع موردنظر را درک نموده باشند. اعضا در طی جلسه به نوبت پیشنهادهای خود را اعلام و دبیر جلسه آنها را یادداشت می‌نماید. با این حال این روش قواعدی دارد که به این شرح می‌باشد:
1 – اظهار نظر آزاد و بی‌واسطه و هر چند غیرمعمول بلامانع است (از ایده‌‌های غیرمعمول استقبال می‌شود).
2 – به هیچ اندیشه ای انتقاد نمی‌شود (انتقاد ممنوع است).
3 – حداکثر نظرات ارایه و جمع‌آوری می‌شود (تاکید بر کمیت نظرات و ایده‌هاست).
4 – تکوین نظرات در مدت معین صورت می‌گیرد (ایده‌ها ترکیب و بهبود پیدا می‌کنند).

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

برای موفقیت هر تیم اصولی وجود دارد.
اگر اعضای تیم این اصول را مبنای کار خود قرار دهند، می‌توانند صرف‌نظر از میزان استعدادشان، اعضای مؤثرتری باشند.
 در ادامه ۱۷ اصل برای کار تیمی بیان شده است:

۱ - انعطاف‌پذیری و سازگاری با تیم:
اعضای تیم باید منعطف باشند و خودشان را با تیم و خواسته‌های تیم منطبق و سازگار کنند.

۲ - همکاری و مشارکت بین اعضای تیم:
برای موفقیت تیم اعضا باید با یکدیگر همدلی و همکاری داشته باشند واعضا مصلحت و اهداف تیم را به مصلحت و اهداف خود ترجیح دهند و به فکر برنده شدن همه باشند.

۳ - تعهد داشتن:
اعضای تیم باید به خود و به وظایفی که به آن‌ها محول می‌شود، تعهد داشته و سعی کنند وظایف خود را به‌خوبی انجام دهند.
بدین طریق آن‌ها هم به رشد خود کمک می‌کنند و هم به تیم بهره لازم را می‌رسانند.

۴ - ارتباطات بین اعضای تیم:
اتحاد بین اعضای تیم عامل کلیدی موفقیت آن است؛ این اتحاد از طریق ارتباط بین اعضا ایجاد می‌شود.
 در تیم با هرکس به زبان خودش صحبت کنید، رک و راست باشید و هم‌تیمی‌های خود را از اطلاعات بی‌خبر نگذارید.

۵ - شایستگی، لیاقت و کفایت داشتن:
سعی کنید به دنبال یادگیری تخصصی باشید و حرفه‌ای و متخصص شوید.
هرکدام از اعضا باید در کاری متخصص باشند تا به کمک هم بتوانند تیم را به اهدافش برسانند.

۶ - اعتماد داشتن اعضای تیم به یکدیگر:
باید بین اعضای تیم اعتماد وجود داشته‌ باشد و در شرایط مختلف بتوانند به یکدیگر تکیه کنند.

۷ - انضباط:
در کار تیمی باید نظم وجود داشته باشد و وظایف به‌طور منظم انجام شوند؛ یعنی کارهای محول شده باید در زمان مناسب و به شیوه‌ای درست انجام شوند.

۸ - ارتقا توسط اعضای تیم:
ارتقای شما، ارتقای تیم است.
ارزش هر شرکتی به منابع انسانی آن است و هر یک از اعضای تیم می‌توانند باعث افزایش کیفیت کار کل تیم شوند.
 کسی که بتواند سطح عملکرد تیم را بالا ببرد و بر توان و ظرفیت اعضای تیم بیفزاید، قابل‌ستایش است.

۹ - مشتاق بودن:
شور و شوق درونی اعضای تیم باعث تقویت تیم می‌شود.
حس اشتیاق را در خود برانگیزانید و به کار و تیم خود ایمان داشته باشید.

۱۰ - داشتن قصد و هدف:
اعضای تیم برای دستیابی به هدف متعالی، باید تصویر بزرگی از هدف در ذهن داشته باشند، ‌ضعف‌ها و قدرت‌های تیم را بشناسند و وقت و نیروی خود را در مسیری بگذارند که آن‌ها را به هدف تیم برساند.

۱۱ - آگاهی از وظایف:
اعضای تیم از وظایف خودآگاهی دارند. آن‌ها هدف خود را می‌دانند و به رهبر تیم، اجازه رهبری کردن می‌دهند.
اولویت اولشان موفقیت تیم است بعد موفقیت خودشان.

۱۲ - آمادگی:
اعضای تیم برای رسیدن به مقصد و هدف آمادگی دارند.
 شما برای رسیدن به آمادگی نیازمند ارزیابی مقصد، مسیریابی رسیدن به هدف، داشتن نگرش مثبت نسبت به خود و تیم و درنهایت اقدام و عمل هستید.

۱۳ - رابطه‌مندی:
تیم به وجود اعضایی نیاز دارد که توانایی برقراری ارتباط را داشته باشند و گوشه‌گیر و منزوی نباشند.

۱۴ - اصلاح و بهبود خود:
اعضای یک تیم موفق همواره به فکر این هستند که خود و مهارت‌هایشان را اصلاح کرده و بهبود دهند.
آن‌ها برای توسعه فردی خودشان فکر می‌کنند، برنامه پیشرفت دارند، در هرلحظه و زمان آماده هستند و آن‌‌چه تاکنون یاد گرفته‌اند را به کار می‌گیرند.

۱۵ - ازخودگذشتگی:
اعضای تیم نسبت به یکدیگر بخشنده بوده، ‌اهل سیاست‌بازی نیستند، به تیم وفادارند و به وابستگی متقابل بیش از استقلال اهمیت می‌دهند.

۱۶ - راه‌حل‌گرا بودن:
اعضای تیم موفق مشکل‌گشایند و اگر با مشکلی مواجه شوند به پیدا کردن راه‌حل آن فکر می‌کنند. این افراد تحول‌آفرین هستند و تیمی که چنین اعضایی داشته باشد موفق است.

۱۷ - پیگیری:
اعضای یک تیم موفق برای رسیدن به هدف، پایداری و سماجت دارند. همه توان خود را به کار می‌گیرند، به شانس و بخت و تقدیر متکی نیستند و در شرایط دشوار، دست از کار نمی‌کشند.

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

انواع مشتری و سبک های ارایه متناسب با آنها

ارائه خود را طوری طراحی کنید که برای سبک های مختلف جذاب باشد.
یک ارائه برای یک مدیر باید کاملاً متفاوت از آنی باشد که برای یک فرد معاشرتی و یا یک فرد متفکر عرضه می کنید.
هر سبکی انتظارات متفاوتی دارد که نمی توان آن را نادیده گرفت.

در اینجا نحوه ی ارائه به ۴ نوع از مشتریان را برای شما شرح می دهیم:

1 افراد معاشرتی :

ارائه باید تفریحی، سرگرم کننده و تحریک کننده باشد.
نشان دهید که محصول یا خدمت شما چگونه جایگاه مشتری و به چشم دیگران آمدنش را تقویت خواهد کرد.

2 افراد مدیر :

ارائه باید کوتاه، بدون حواشی، مرتبط با کسب و کار و حاوی نکات اصلی باشد. زمان ارائه برای این افراد محدود است، پس وقت خود را با پرداختن به جزئیات یا مکالمات غیر ضروری تلف نکنید.
گزینه هایی به آنان بدهید که بتوانند بر پایه آن تصمیم گیری کنند.

3 افراد متفکر :

ارائه باید منطقی، اطلاع رسان و با جزئیات باشد. متفکران، خیلی تحلیلی هستند. بنابراین به دنبال اطلاعات دقیق، صداقت و پایایی می گردند. از ارائه خود با اسناد و داده های پشتیبانی کننده و مقدار زیادی اطلاعات فن شناختی حمایت کنید. انتظار نداشته باشید که همان روز به تصمیم برسند. متفکران نیاز به دقت دارند تا در بحر تفکر فرو روند و روی هر نقص و ایراد به طور دقیق کار کنند. زمان خاصی را برای پیگیری ترتیب دهید.

4 افراد رابطه گرا :

در مورد عقاید و احساسات آنها سوال کنید و نشان دهید که راه حل شما سازگار با دیگر قسمت های مختلف درون شرکت آنان خواهد بود. رابطه گران می خواهند بدانند که آیا مشتریان دیگر هم از محصولات یا خدمت شما حمایت می کنند یا خیر.
آنان گرایش به پیروی از هنجار و امور معمول دارند، بنابراین، راه حل خود را بیش از حد عجیب و غریب و زننده نکنید.

کانال تلگرامی ما 

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg

چرا یک خوش بین مادرزاد هستم.

کیم ووچونگ در کتاب "سنگفرش هر خیابان از طلاست"

اگر تنها 1 درصد شانس موفقیت در یک پروژه وجود داشته باشد، یک صاحب کسب و کار واقعی آن 1 درصد را به چشم جرقه اي می نگرد تا آتشی با آن روشن کند. در کسب و کار حق ندارید که 1 را روي 1 بگذارید و عدد 2 را بدست بیاورید. شما باید 1 را تبدیل به 10 کنید و 10 را تبدیل به 50. روش شمارش در کسب و کار چنین است.
در سراسر زندگی ام، بدون توجه به رویدادهاي آن، هرگز خوش بینی را کنار نگذاشته ام. همیشه موقعیت هاي بحرانی را چیزي بیش از خطراتی آنی و زودگذر تصور نکرده ام و این عصاره خوشبینی من می باشد. به یک معنی، کسب و تجارت را نوعی جنگ تلقی می کنم. هرچه کسب و تجارت بزرگتر باشد، حوادث بیشتري در پیشرو خواهید داشت و بیشتر باید براي آن مایه گذاشت.
وجه تمایز من با سایر صاحبان کسب و تجارت، تجربه قابل ملاحظه من در خرید شرکتهاي ورشکسته و راه اندازي مجدد آنهاست. رها کردن عملاً بدبینی است. وقتی دیگران شمارش غیرممکن ها را آغاز می کنند، من شمارش امکانات را شروع می کنم. دقیقاً از همان لحظه آغاز، بایست نسبت به هر آنچه که انجام می دهید، خوشبین باشید. اما یک چیز هست که براي تحقق احتمالات ضروري است و آن از خودگذشتگی است.
همچنین بایست یک فلسفه در زندگی داشته باشید. مردم وقتی واژه فلسفه را می شنوند آن را چیزي مغرورانه و مشکل در نظر می گیرند، اما فلسفه زندگی آنقدرها هم مشکل نیست. مهم نیست که چه کاري انجام می دهید، خود را وقف آن کار کنید، و اگر شما می توانید که خود را وقف استفاده جامعه کنید، همین کافی است.

کانال تلگرامی ما

https://telegram.me/joinchat/CpyMq0BT2QhELQqOq49UFg