چگونه می توانیم نظام ارزشی مان را به بوته ی آزمایش بگذاریم؟من معتقدم برای این کار تنها دوراه وجود دارد.راه آخر آزمون((مامان))نامیده می شود.هرزمانی که شما کاری را انجام می دهید،هرآن چه که انجام می دهید،هرکجا و با هرکسی،در خانه یا در محل کار،تنها یا باکسی دیگر،اگر در ارزشمندی آن کار شک دارید،از خودتان بپرسید((اگر مادرم مرا در حال انجام این کار می دید آیا او به من افتخار می کرد یا این که سرش را از شرمندگی به زیر می انداخت؟ارزش هایتان بایستی به سرعت مشخص شوند.اگر شما در آزمون((مامان))موفق شوید و در آزمون های دیگر شکست بخورید،شما موفق شده اید و اگر شما در آزمون مامان شکست بخورید و در آزمون های دیگر موفق شوید،شما شکست خورده اید.

این کار ارزش تکرار کردن را دارد.درباره ی آن بیندیشید.هرزمانی که می خواهید ارزشی را مشخص کنید از خودتان بپرسید((اگر مادرم مرا در حال انجام این کار می دید آیا او به من افتخار می کرد یا این که او سرش را از شرمندگی به زیر می انداخت؟))ابهام به زودی برطرف می شود و شما به آسانی به پاسخ می رسید.

اگر آزمون((مامان))جواب نداد من آزمون دیگری به نام آزمون((بابا))را پیشنهاد می کنم.هر زمانی که شما کاری را انجام می دهید،هر آن چه که انجام می دهید،هر کجا و با هرکسی،در خانه یا درمحل کار،تنها یا با کسی دیگر،اگر در ارزش ها شک دارید،از خودتان بپرسید((اگر بچه هایم مرا در حین انجام این کار می دیدند آیا می خواستم که آن ها مرا ببینند،یا این که من شرمنده می شدم؟))دوباره تیرگی ها برطرف می شود و شما به پاسخ دست خواهید یافت.

اگر این دو آزمون ارزش های یک شخص را مشخص نکند،پس آن فرد از جاده ی انسانیت به دور افتاده  و وجدانش را از دست داده است.

از نظر ماهاتما گاندی هفت گناه نابخشودنی وجود دارند که عبارتند از ثروت بدون رحمت؛لذت بدون آگاهی؛دانش بدون منش؛تجارت بدون اخلاق؛علم بدون انسانیت؛دین بدون ایثار؛و سیاست بدون اصول

زمانی که کودکی به دنیا می آید چه کسی خوشحال می شود؟والدین،فامیل و دوستان.اما چه کسی گریه می کند؟کودک.با این وجود هنگامی که می میریم،این ترتیب عوض می شود.ما بایستی شادمان باشیم و خرسند از این که توانسته ایم در این جهان گام مثبتی برداریم و آن را کمی بهتر از آن چه یافته ایم،ترک کنیم.اجازه دهید دنیا به خاطر این که موجود خوبی را از دست داده وفقیر تر شده،بگرید.ما فقط گیرنده نیستیم بلکه دهنده نیز هستیم.

در فلسفه ی هندو اعتقاد بر این است هنگامی که مردمان خوب فوت می کنند،آن ها نمی میرند،بلکه آن ها فقط ما را ترک می کنند.نام و یاد آن ها به واسطه ی اعمال خوب شان همواره در خاطره ها زنده می ماند.

به آخرین دفعه ای فکر کنید که ستایشی را شنیده اید.عادی ترین چیزی که مردم هنگام ادای احترام درباره ی آن صحبت می کنند خوبی هایی است که به وسیله ی شخص در طول دوران زندگیش انجام گرفته است.اعمال خوب هیچ وقت از خاطره ها پاک نمی شوند.در واقع پس از این که شخص از دنیا رفت،خوبی های او مدام یادآوری می شوند،دراین لحظه مردم می فهمند که کمترین کارهای خوب چه قدر می تواند برایشان ارزشمند باشند.

هیچ شخصی به خاطر چیزی که به دست آورده به افتخار نمی رسد.افتخار پاداشی است برای آن چه که شخص آن را داده است.(کالوین کالیج)

هفت یا هشت سالم بود.
برای خرید میوه و سبزی با سفارش مادرم به مغازه محل رفتم.
اون موقع مثل حالا نبود که بچه رو
تا دانشگاه هم همراهی کنی!
پنج تومن پول داخل یه زنبیل پلاستیکی قرمز رنگ که تقریباً هم قد خودم بود با یه تکه کاغذ از لیست سفارش.
میوه و سبزی رو خریدم کل مبلغ شد 35زار.
دور از چشم مادرم مابقی پول رو دادم یه کیک پنج زاری و یه نوشابه زرد کانادادرای از بقالی جنب میوه فروشی.
و روبروی میوه فروشی روی جدول نشستم و جای شما خالی نوش جان کردم.
خانه که برگشتم مادر گفت مابقی پولو چکار کردی؟
راستش ترسیدم بگم چکار کردم، گفتم بقیه پولی نبود…
مادر چیزی نگفت و زیرلب غرولندی کرد. منم متوجه اعتراض او نشدم.
داشتم از کاری که کرده بودم و کسی متوجه نشده بود احساس غرور می‌کردم اما اضطراب نهفته ای آزارم می‌ داد.
پس فردا به اتفاق مادر به سبزی فروشی رفتم. اضطرابم بیشتر شده بود که یهو مادر پرسید آقای صبوری (رحمت خدا بر او باد…) میوه و سبزی گران شده؟ گفت نه همشیره.
گفت پس بقیه پول رو چرا به بچه پس ندادی؟
آقای صبوری که ظاهراً فیلم خوردن کیک و نوشابه از جلو چشمش مرور میشد با لبخندی زیبا رو به من کرد گفت: آبجی فراموش کردم ولی چشم طلبتون باشه.
دنیا رو سرم چرخ می‌خورد…
اگه حاجی لب باز میکرد و واقعیت رو می گفت، به خاطر دو گناه مجازات می شدم، یکی دروغ به مادرم یکی هم تهمت به حاج صبوری.
مادر از مغازه بیرون رفت. اما من داخل بودم.
حاجی رو به من کرد و گفت：
این دفعه مهمان من!
ولی نمی دونم اگه تکرار بشه کسی مهمونت میکنه یا نه!
به خدا هنوزم بعد 44سال لبخند و پندش یادم هست!
بارها با خودم می گم این آدما کجان و چرا نیستن…
چرا تعدادشون کم شده آدمهایی از جنس بلور که نه كتاب های روان‌شناسی خوندن و نه مال زیادی داشتن که ببخشند…
ولی تهمت رو به جان خریدن
تا دلی پریشون نشه…

کشاورزی سگی داشت که در کنار جاده می نشست و منتظر می شد تا ماشینی از راه برسد.به محض این که ماشین می آمد سگ عو عو کنان می دوید تا آن را بگیرید.یک روز همسایه ای از کشاورز پرسید:((تو  فکر می کنی که آیا هرگز سگت می تواند ماشینی را بگیرد؟))کشاورز پاسخ داد:((این موضوع مرا آزار نمی دهد،بلکه اگر روزی او ماشینی را بگیرد برایم آزار دهنده است))

بسیاری از افراد در زندگی مانند همان حیوان عمل می کنند و اهداف کاملا بی معنی را دنبال می کنند.

تفاوت عمده ای بین فعالیت و انجام و اتمام کار وجود دارد.این موضوع به وسیله ی دانشمند بزرگ فرانسوی به نام فابر نشان داده شده است.او آزمایشی با پروانه هایی که حرکت دسته جمعی داشتند،اجرا کرد.پروانه ها از پروانه ای که در جلوی آن ها قرار داشت کورکورانه اطاعت می کردند.فابر پروانه ها را در یک دایره ای داخل یک گلدان طوری مرتب کرد که پروانه جلوی در پشت آخرین فرد تشکیل دهنده چرخه قرار داشت.اوشیره ی کاج(غذای پروانه ها)را در وسط گلدان قرار داد.پروانه ها حلقه وار دور می زدند.سرانجام بعد از یک هفته چرخیدن حلقه وار،آن ها از خستگی و گرسنگی از پا درآمدند،در حالی که غذا در فاصله ی بسیار نزدیک آن ها قرار داشت.ما باید از پروانه ها درس بگیریم.تنها فعالیت برای انجام دادن یک کار،به این معنا نیست شما به جایی که می خواهید می رسید.فرد باید فعالیتش را به منظور اتمام کار،مورد ارزیابی قرار دهد.

مردی در بیرون از شهربه اتفاق همسرش رانندگی می کرد،همسرش به او گفت:((عزیزم ما داریم راه را اشتباه می رویم))مرد جواب داد:((مهم نیست ما داریم وقتمان را به خوشی می گذرانیم))

اگر ما فعالیت را با انجام کار،اشتباه بگیریم،ممکن است وقتمان را به خوشی بگذرانیم امابه جایی که می خواهیم نرسیم.

اهداف موجب می شوند که زندگی معنی دار شود.اهداف نقطه ی شروع برای موفقیت می باشند.اگر هدف ماه شدن باشد،حتی زمانی که آن را از دست بدهید حداقل یکی از ستاره ها خواهید بود.

وقتی شما چشمانتان را برروی اهداف می بندید،موانع،چیزهای وحشتناکی می شوند.(هنری فورد)

همه ی ما در دنیا برای زندگی هدفی داریم و آن هدف از یک شخص به شخص دیگر متفاوت است.برنامه ی یک ارکستر احمقانه خواهد بود اگر همه ی اعضا یک آلت موسیقی را بنوازند.

برنامه های کوچک نداشته باشید،این برنامه ها افراد را به حرکت درنمی آورند...طرح های بزرگی ایجاد کنید،امیدوارانه هدف های بزرگ داشته باشید و تلاش کنید(دانیل اچ بیرن هام)

مهم نیست در کجا هستیم،آن چه واقعا مهم است این است که هدفمان به کدام طرف است.تلاش و امید بدون هدف بیهوده و تلف کردن وقت است.نگرانی موجب انتخاب هدف منفی می شود،نگرانی،فکر کردن در مورد چیزهایی است که شما نمی خواهید اتفاق بیفتند.

یاعلی

یاعلی

هر ساختمان بزرگ زمانی فقط یک نقشه ساده بوده
مهم نیست امروز در چه مرحله ای هستید.
مهم آینده شماست و چیزی که به آن خواهید رسید.

بارها کلمه برند را شنیده‌اید. آیا برند همان نام تجاری یک کالاست؟ یا چیزی فراتر از نام و لوگو شرکت شما؟

 برند همان چیزی است که در مورد شرکت شما گفته می‌شود،‌ همان نمود تصویر ذهنی شما در بازار است. چیزی که به سازمان شما اعتبار می‌بخشد.
تدوین استراتژی برند،‌ خلق و قدرت بخشیدن به برند شرکت شما است. یک برنامه بلند مدت برای رسیدن به اهداف.

برای تدوین موفق استراتژی برند مراحل ده گانه‌ای وجو دارد. این مراحل مرحله به مرحله طی شده ولی فرایند آن مستمر است و ممکن است تا رسیدن به یک برنامه استراتژیک برند، بعضی از آن‌ها تکرار و بازبینی شود:

۱. استراتژی کلی شرکت خود را مدنظر داشته باشید.
۲. مشتریان هدف خود را مشخص کنید.
۳. در مورد مشتریان هدف خود تحقیق کنید.
۴. برندتان را جایگاه‌سازی کنید.
۵. استراتژی پیامی برندتان را تدوین کنید.
۶. نام، لوگو و شعار برندتان را بسازید.
۷. استراتژی بازاریابی محتوای خود را تدوین کنید.
۸. وب‌سایتتان را توسعه دهید.
۹. ابزارهای بازاریابی خودتان را ایجاد کنید.
۱۰. استراتژی برندتان را اجرایی کرده و بازخورد آن را رصد کنید.

 مراحل ده‌گانه بالا نه تنها به تدوین استراتژی‌های برند شما کمک می‌کنند بلکه باعث توسعه برند شما و ایجاد رابطه پایدار تر با مشتریانتان، خواهد شد.
در مورد هر یک از این مراحل، در پست های آتی توضیح خواهیم داد.

 برند شما سرمایه شرکت شماست، برای آن برنامه داشته باشید...