فردی که هدفی ندار،هیچ چیز را از دست نمی دهد.انتخاب اهداف پست،بزرگترین اشتباه است.افراد موفق اهداف را می بینند،درحالی که افراد غیر موفق موانع را می بینند.

اهداف باید به اندازه ی کافی با ارزش باشند تا باعث انگیزه ی ما شوند،اما در عین حال باید به حد کافی واقع گرایانه باشند تا موجب دل سردی نشوند.

هرکاری که ما انجام می دهیم یا ما را به اهدافمان نزدیک می کند و یا ما را از آن ها دور می سازد.

هرهدفی باید با توجه به موارد زیر،مورد ارزیابی قرار گیرد.

1-آیا آن حقیقت دارد؟

2-آیا آن امر برای همه اهمیت دارد؟

3-آیا آن به ما اراده ی قوی می دهد؟

4-آیا آن سلامتی،ثروت و آرامش ذهنی می بخشد؟

5-آیا آن با اهداف دیگرمان سازگاری دارد؟

6-آیا من می توانم نسبت به آن متعهد باشم؟

نمونه های زیر هدف را باشکست مواجه می کنند:

الف-اگر یکی از اهداف ما تضمین سلامت اما بدون درآمد مالی باشد،کاملا روشن است که برای بقا سخت خواهد بود.آن بدین معناست که با اهداف دیگر ما سازگار نیست.

ب-اگر شخصی تمام پول دنیا را داشته باشد،اما خانواده و سلامتی اش را از دست بدهد،آن سرمایه هیچ ارزشی ندارد.

ج-اگر شخصی یک میلیون دلار درآمد از طریق فروش مواد مخدر دست و پا کند،اما قرار باشد برای باقی عمر از قانون فرار کند،آرامش ذهنی خود را به هم زده است وچنین رفتاری برای هیچ منظوری خوب نیست و هیچ آرزویی را در پی نخواهد داشت.

هرهدفی باید مورد ارزیابی قرار گیرد و همه ی اهداف باید با هم هماهنگ باشند.

اهداف بدون عمل،رویاهای خالی هستند.عمل،رویاها را به اهداف تبدیل می کند.حتی اگر ما به اهدافمان نرسیم باعث شکست ما نمی شود.تاخیر به معنای شکست نیست بلکه تنها به این معناست که فرد مجبور است برای اجرای هدف خود دوباره برنامه ریزی کند.

درست مانند دوربین عکاسی که نیاز به تمرکز کردن برای گرفتن عکس خوب دارد ما به اهدافی نیاز داریم که باعث زندگی مفید شوند.

در جریان پول درآوردن ما مسئولیت اجتماعی را فراموش می کنیم و اجازه می دهیم سیستم تخریب شود تا آن که ما خودمان نیز قربانی این تخریب می شویم.

ما سلامتی مان را در جریان به دست آوردن پول از دست می دهیم و سپس ما پول خودرا خرج می کنیم تا سلامتی مان را دوباره به دست آوریم.

هميشه داشته ها و مالكيت های خود را بشماريد.
احساس شادی و لذت كنيد
و خدا را شكر كنيد!

گاهی اوقات باید چیزهای خوب رو فدای چیزهای معرکه بکنی

این عبارت را زیاد شنیده ایم که کمیت یا مقدار زمانی که باخانواده ی خود می گذرانیم مهم نیست بلکه کیفیت آن مهم است.درباره این موضوع فکر کنید.آیا این واقعا درست است؟

فرض کنید که شما به بهترین رستوران رفتید جایی که آن ها سرویس را با دست کش های سفید و همراه با قاشق و چنگال از انگلیس،کاسه های سفال از فرانسه،شکلات از سوئیس و....ارایه می دهند.

شما از لیست غذایی که در ظرف طلایی قرارداردیک جوجه کباب سفارش می دهید.پیش خدمت چند دقیقه بعد چند تکه مکعب شکل از گوشت جوجه ی خیلی خوشمزه را جلوی شما می گذارد.شما آن را خورده وسوال می کنید:آیا این همه ی غذایی بود که قرار بود بیاورید؟پیش خدمت پاسخ می دهد:کمیتش مهم نیست بلکه کیفیت آن اهمیت دارد.شما می گویید:که هنوز گرسنه هستید و او همان پاسخ را به شما می دهد.من امیدوارم که پیام روشن باشد.خانواده ی ما هم به کمیت و هم کیفیت نیاز دارد

درسال 1923هشت ثروتمند در دنیا با هم دیگر ملاقات کردند.برآورد می شد که مجموع ثروتشان از ثروت ایالات متحده آمریکا در آن زمان بیشتر باشد.این مردان ثروتمند مطمئنا می دانستند چگونه زندگی کنندو چگونه ثروت جمع کنند.اجازه دهید بررسی کنیم که 25 سال بعد چه اتفاقی افتاده است.

1-چارلز شواب رئیس بزرگترین شرکت فولاد برای پنج سال با سرمایه ی قرضی زندگی کرد و در حالی که ورشکست شده بود،ازدنیا رفت

2-هاواردهابسون،رئیس بزرگترین شرکت گاز در حالی که بیمار روانی شده بود،مرد

3-آرتورکاتون یکی از بزرگترین تجار،با درماندگی مرد

4-ریچارد ویتنی رئیس بورس نیویورک به زندان فرستاده شد.

5-آلبرت فال یک عضو کابینه ی رئیس جمهور از زندان بخشیده شد وبه خانه رفت و در آرامش مرد

6-جسی لیورمور بزرگترین سهامدار وال استریت(بورس)اقدام به خود کشی کرد.

7-ایوار کروگر رئیس بزرگترین کالای انحصاری دنیا اقدام به خودکشی کرد.

8-لئون فریزر،رئیس بانک بین المللی مسکن اقدام به خودکشی کرد.

چیزی که همه ی آن ها فراموش کردند چگونگی ایجاد یک زندگی بود.داستان هایی شبیه به این موارد وجود دارد و به خوانندگان احساس اشتباهی را می دهد که پول ریشه ی همه شیطنت هاست.این برداشت درست نیست.پول،غذا برای گرسنگی،داروبرای بیماران،لباس برای نیازمندان فراهم می آورد.پول تنها یک وسیله ی مبادله است.

ما به دونوع آموزش نیاز داریم.یکی به ما یاد می دهد که چگونه زنده باشیم و یکی دیگر که به ما یاد می دهد چگونه زندگی کنیم

افرادی وجود دارند که چنان در زندگی حرفه ای شان فرو رفته اند که خانواده،مسئولیت اجتماعی و سلامتی شان را فراموش کرده اند.اگر از آن ها بپرسید،چرا این قدر خودشان را گرفتار کرده اند پاسخ خواهند داد که آن ها فقط برای خانواده شان چنین کار می کنند.

وقتی ما خانه را ترک می کنیم بچه ها در خواب هستند.وقتی ما به خانه برمی گردیم آن ها بازهم در خواب هستند.بیست سال بعد ما به خانه برمی گردیم همه ی آن ها رفته اند.ما خانواده ای نداریم آن ها را ازدست داده ایم و این امر تاسف آور است.

زندگی ما شبیه یک چرخ با شش میله است

1-خانواده:افرادی که دوست شان داریم دلیلی برای زنده ماندن و ایجاد زندگی هستند

2-امور مالی:حرفه ی شغلی ما را نشان می دهد و شامل چیزهایی است که به وسیله ی پول می توان خرید

3-جسمانی:سلامتی ما است که بدون آن هیچ چیزی در زندگی معنا ندارد

4-ذهنی:آگاهی و دانایی ما را نشان می دهد

5-اجتماعی:هر فرد و سازمانی مسئولیت اجتماعی دارد و بدون آن ها اجتماع از بین می رود.

6-روحی:سیستم ارزشی ما،ارزش های اخلاقی و منش ما را نشان می دهد

اگر هریک از این میله ها خارج از خط باشند زندگی ما از حالت تعادل خارج می شود

چند دقیقه فکر کنید.اگر شما هریک از این عوامل ششگانه را از دست بدهید زندگی به چه چیزی شبیه می شود؟

1-S:معین:برای امثال من می خواهم وزنم را کم کنم.این آرزو است و هنگامی یک هدف می شود که خودم را به این تصمیم برسانم:((من 10 پوند از وزن خودم را در 90 روز کم می کنم))

2-m:قابل اندازه گیری بودن:اگر ما چیزی را نتوانیم اندازه بگیریم در نتیجه ما نمی توانیم آن را انجام داده و اجرا کنیم.سنجش،یک روش کنترل و بازبینی پیشرفت است.

3-a:قابل دستیابی بودن:باید قابل دستیابی باشد.به این معنی که آن باید در اندازه ای دور از دسترس باشد که چالش انگیز شود،اما نباید خارج از دید و امکان باشد،زیرا آن دلسردکننده خواهد شد.

4-r:واقعی بودن:شخصی که می خواهد 50 پوند را در 30 روز کم کند آن یک هدف غیر واقع بینانه است.

5-t:وابسته به زمان:باید زمان شروع و زمان پایان داشته باشد

اهداف می توانند:

1-کوتاه مدت(تا یک سال)

2-میان مدت(تا سه سال)

3-بلند مدت(تا 5سال)باشند

اهداف می توانند بلند تر از 5سال باشند اما آن ها مقاصد زندگی می شوند.داشتن غرض و مقصود در زندگی مهم است،چون بدون آن ها فرد دارای یک دید محدود خواهد بود.اهداف به راحتی قابل دستیابی می شوند اگر ما آن ها را به اهداف خردتر تقسیم کنیم.

اگر زندگی رابا مقیاس((یارد))بسنجیم بسیار سخت،اما اگر آن را با مقیاس ((اینچ))بسنجیم بسیار ساده می شود(جین گوردون)

هر آنچه آدمی بر زبان آورد همان را
بسوی خود جذب خواهد کرد.

سخن از بيماری، بيماری را جذب مي کند.
سخن از سلامتی، سلامتی را جذب ميکند.
هر آنچه برای ديگري آرزو، کنيد، همانا برای
خود آرزو کرده ايد.

لعن و نفرين، بخود دشنام دهنده باز ميگردد.
اگر بخواهيد به کسی کمک کنيد تا فرد
موفق شود، همانا راه موفقيت خود را
هموار کرده ايد.

تنها به سه منظور جرات کنيد، کلامتان را
بکار بريد:
1-برای طلب شفا 2- برکت خواستن 3-سعادت
و نيکبختی و موفقيت برای کسی