اگر شما داستان انسان هایی را که بر ناتوانی هایی خود غلبه کرده اند خوانده باشید،خواهید فهمید که علاقه ی شدید آن ها برای موفقیت،نیروی جلو برنده ی آن ها بوده و در زندگی هدف داشته اند.آن ها می خواستند خود را به محک آزمایش بگذارند که آیا می توانند علی رغم نقص هایشان موفق شوند-که موفق هم شده اند.

علاقه چیزی است که ویلما رادلوف معلول سریع ترین دونده ی زن مسابقات دو المپیک 1960 را برنده سه مدال طلا می سازد.

برای گلن کانینگهام((علاقه چیزی است که موجب می شود یک پسر با پاهای سوخته رکوردهای جهانی دوی یک مایل را به ثبت برساند))

یک فرد فلج از سن چهار سالگی برای بازیابی قدرت پاهایش ورزش شنا را شروع کرد.اواین کار را به خاطر علاقه اش برای موفقیت انجام داد.او در مسابقات سه گانه ی جهانی رکوردار است وبرنده ی مدال طلا در المپیک 1956 ملبورن است.نام او را شلی مان است.

هنگامی که افراد هدف و جهت نداشته باشند،آن ها فرصت ها نمی بینند.اگر شخصی علاقه مند باشد که کاری را به پایان رساند،جهت هدفش مشخص باشد،برای تمرکز بر کار از خود گذشتگی داشته باشد وبرای انجام کار سخت انضباط داشته باشد،بقیه ی کارها برای او به آسانی به پیش می روند.اما اگر شما اینها را نداشته باشید دیگر مهم نخواهد بود که چه چیزی داشته باشید.

منش،اساس همه ی چیزهای دیگری است که برروی آن بنا می شوند.منش همیشگی و بادوام است.

الکساندر گراهام بل به سختی تلاش می کرد که یک وسیله ی کمک شنیداری برای زن ناشنوایش اختراع کند.اودرابداع وسیله ی کمک شنیداری شکست خورد،ولی در طول این فرآیند به اصول اصلی تلفن دست پیدا کرد.آیا می توانید بگویید که این شخص شانس آورده است؟

هنگامی که فرد خود را آماده کرده باشد،می توان یک شانس خوب را نوید داد.بدون تلاش و آماده کردن خود،شانسی هم در کار نخواهد بود.

شانس

او هرروز کار می کرد.

وشب ها هم زحمت می کشید.

اواز بازی کردن دست شست.

وازدیگر تفریحات نیز گذشت.

او کتاب های خسته کننده را می خواند

وچیزهای جدیدی یاد می گرفت.

اوبه پیش می رفت.

و موفقیت ها کسب می کرد.

او آرام آرام

باایمان و شجاعت به پیش می رفت.

هنگامی که او به پیروزی رسید

مردمان گفتند که شانس آورده است.

(سخن از یک گمنام)

سیل شهر کوچکی را تهدید می کرد،همه ی مردم برای حفظ جانشان شهر را ترک می کردند به جز یک نفر،آن مرد می گفت:((من یقین دارم خدا مرا حفظ خواهد کرد))هنگامی که سطح آب بالاتر آمد یک ماشین برای نجات او آمد.اما او از رفتن سرپیچی کردوگفت:((من یقین دارم خدا مرا حفظ خواهد کرد))زمانی که سطح آّب بیشتر بالا آمد او به طبقه ی دوم فروشگاه رفت.در آن هنگام قایقی برای نجات او آمد،اودوباره نرفت و گفت:((من یقین دارم خدا مرا حفظ خواهد کرد.))آب بالاتر آمد و مرد به پشت بام رفت.هلیکوپتری برای نجات او آمد و مرد باز هم از رفتن طفره رفت و گفت:((من یقین دارم خدا مرا حفظ خواهد کرد))خوب،درنهایت اودرآب افتاد.درحالی که در حال غرق شدن بود با عصبانیت پرسید:((ای خدا من ایمان کامل به تو داشتم.چرا به دعاهای من توجه نکردی و گذاشتی تا غرق شوم؟))خدا پاسخ داد:((پس فکر کردی که چه کسی ماشین،قایق و هلیکوپتر را فرستاد؟))

تنها راه غلبه بر تفکرات خرافی،قبول مسئولیت و اعتقاد داشتن به قانون علت و معلول است و نه باور داشتن به شانس.برای این امر به جای منتظر ماندن،حسرت خوردن و آرزوی اتفاقات را داشتن باید عمل کرد،آماده شد و برنامه ریزی نمود.

زندگی،بدون بصیرت،شجاعت وژرف اندیشی صرفا یک تجربه ی کور است.ذهن های ضعیف،تنبل وکوته بین همیشه آسان ترین راه را انتخاب می کنند،راهی که کمترین مقاومت را می طلبد.

ورزشکاران به خاطر 15 ثانیه عملکرد 15 سال تمرین می کنند.از آن ها بپرسید آیا آن ها شانس می آورند.از یک ورزشکار بپرسید که او پس از یک تمرین سخت چه احساسی دارد.اوبه شما خواهد گفت که احساس می کند خسته است.اگر او دراین شرایط چنین احساسی نداشت،به این مفهوم خواهد بود که او فراتر از توانایی خود کارنکرده است.

بازنده ها فکر می کنند که زندگی انصاف و جوانمردی ندارد.آن ها فقط به شکست های بد خود فکر می کنند.آن ها به این موضوع فکر نمی کند که حتی شخص دیگری که خود را آماده کرده و عملکرد خوبی هم داشته او هم با یک چنین مشکلاتی مواجه بوده است،اما بعدا توانسته بر این شکست ها غلبه کند.در اینجا یک تفاوت وجود دارد.آستانه ی تحمل درد در این فرد افزایش یافته زیرا در پایان کار تصور می کند که برای مسابقه آموزش کافی ندیده،اما برای خود آموزش هایی دیده است.

نگرش جبر گرایانه و اعتقاد به قضا و قدر موجب می شود که مردم در مورد موقعیتی که دارند احساس مسئولیت نکنند.آن ها موفقیت ها و شکست ها را به شانس نسبت می دهند.آن ها خود را تسلیم سرنوشت شان می کنند.آن ها به آینده مقدر و نوشته شده ای بر طالع یا ستاره شان یقین دارند که علی رغم تلاش آن ها طبق هر آن چه که قرار است اتفاق افتد،به وقوع خواهد پیوست.ازاین رو آن ها منتظر می مانند تا چیزها اتفاق بیفتند نه این که خود باعث وقوع شوند.از هر شکست خورده ای بپرسید می گوید که شکست به علت شانس است.

افراد کم هوش به آسانی طعمه ی پیشگویان و طالع بین ها می شوند که معمولا کارشان شیادی است.آن ها به این نحو خرافاتی می شوند.افراد سطحی نگر شانس را خیلی باور دارند.افراد قوی و بااراده معمولا رابطه ی علت و معلول را باور دارند.

بعضی افراد فکر می کنند که تنها آن ها بدشانس هستند.

این امر موجب نگرش های جبر گرایانه می شود.افرادی که دودل هستند یک چنین چیزهایی می گویند:

*یک دفعه ی دیگر سعی می کنم.

*ببینیم اگر آن کار کند.

*آن را باتیر می زنم

*من چیزی برای باختن ندارم

*بهرحال خیلی خرج این کار نمی کنم

ازآن جا که این افراد بدون هیچ گونه فداکاری و اراده ی راسخی،کاری را آغاز می کنند،شکست آن ها حتمی است.آن ها فاقد اعتماد به نفس،تعهد و جرات هستند.

آن ها با بی خیالی کاری را آغاز می کنند وخود را بدشانس می نامند.

داستانی دراین رابطه:

مردی یک اسب مسابقه خرید آن را در یک طویله نگهداری می کرد و با علامتی بزرگ روی آن نوشت:((سریع ترین اسب دنیا))صاحب اسب با آن نه تمرینی می کرد و نه به آن آموزش می داد تا وضعیت ظاهری خوبی داشته باشد.اواسب را در یک مسابقه شرکت داد و اسب آخر شد.صاحب اسب به سرعت نوشته روی اسب را این گونه تغییر داد:((کندترین اسب دنیا))باتنبلی یا انجام ندادن چیزی که باید آن را انجام داد،افراد شکست می خورند وتقصیر را به گردن شانس می اندازند.

قدم اول برای کسب دانش،آگاهی از وسعت جهالت خود است.یک شخص هر قدر بیشتر بداند،بیشتر از گستره ی جهالت خود آگاهی به دست می آورد.شخصی که فکر می کند همه چیز را می داند بایستی خیلی چیزها را یاد بگیرد.

افراد جاهل از جهالت خویش آگاهی ندارند.آن ها نمی دانند که نمی دانند.در حقیقت هر چه جهالت بیشتر شود،مشکل بزرگ آگاهی واهی موجب گمراهی فرد می شود.

عزت نفس ضعیف از نبود خود احترامی و خود ارزشی ناشی شده و موجب ضایع کردن خود ودیگران می شود.دراین قبیل افراد تصمیم ها اغلب برای رضایت خاطر فرد گرفته می شوند تااین که یک چیز باارزش را ایجاد کنند.افراد با عزت نفس پایین مدام در جست و جوی هویت خود هستند.آن ها سعی می کنند که خود را بیابند.خود هر فرد نبایستی پیدا شود،بلکه بایستی خلق گردد.

بیهودگی و تنبلی پیامدهای عزت نفس ضعیف هستند و موجب شکست می شوند.بیهودگی هم چون زنگار است که براق ترین فلزات را تباه می کند.

آیا تابه حال تعجب نکرده اید که چرا بعضی افراد هیچ وقت به اهداف خود نمی رسند؟چرا آن ها همیشه با ناکامی و شکست مواجه می شوند؟چرا تعدادی از مردم مدام موفق می شوند،درحالی که عده ای دیگر مرتبا شکست می خورند؟هرکسی که کار ارزشمندی را به انجام رسانده باشد اعم از این که آن یک فعالیت ورزشی،تحصیلی یا شغلی باشد،حتما در کارش نظم داشته است.

افراد بدون انضباط تلاش می کنند تاهرکاری را انجام دهند،ولی هیچ چیزی نصیب آن ها نمی شود.بعضی از متفکران به اصطلاح لیبرال،فقدان انضباط را به عنوان آزادی تفسیر می کنند.هنگامی که من دریک هواپیما می نشینم دوست دارم خلبانی داشته باشم که منضبط باشد وچیزی را انجام دهد که به عهده اش سپرده شده است نه به چیزی که احساس می کند خوب است عمل کند.من نمی خواهم او به این فلسفه اعتقاد داشته باشد که((من آزاد هستم.من دوست ندارم کسی از آن بالا به من بگوید که چه کاری بکنم))

نداشتن ثبات،نشان از انضباط ضعیف دارد.انضباط موجب خود کنترلی،از خود گذشتگی و پرهیز از سردرگمی و وسوسه انگیزی می شود.انضباط به مفهوم حفظ تمرکز است.بخار تاوقتی که محصور نشود موتور را به حرکت وانمی دارد.آبشارهای نیاگارا تا زمانی که مهار نشود برق تولید نمی کنند.

همه ی ما داستان لاک پشت و خرگوش را شنیده ایم.خرگوشی به سرعتش می بالید و لاک پشتی را به یک مسابقه ی دو دعوت کرد.لاک پشت این مسابقه را قبول کرد.آن ها روباهی را به عنوان داور مسابقه برگزیدند که نقطه ی شروع و نقطه ی پایان را مشخص می کرد.مسابقه شروع شدو لاک پشت با سرعت یک نواختی به راه افتاد.خرگوش به سرعت می دوید،لاک پشت را پشت سر گذاشت و از آنجا که مطمئن بود برنده می شود تصمیم گرفت چرتی بزند.هنگامی که از خواب بیدار شد به یاد مسابقه افتاد و شروع به دویدن کرد.ولی او دید که لاک پشت قبلا به خط پایان رسیده و برنده شده است.

ثبات موجب نظم می شود و از فعالیت نامنظم مهم تر است.

انضباط و پشیمانی هر دو سخت هستند.بیشتر مردم از بین این دو یکی را انتخاب می کنند.حدس بزنید که کدام یک دردآورتر است؟

عموما کودکانی که در آزادی بی حد و حصر و فقدان انضباط پرورش می یابند به گونه ای بار می آیند که برای خودشان،والدین و جامعه ارزش قایل نمی شوند وبه سختی مسئولیت می پذیرند.

آلبرت انیشتین گفته است:((من فکر می کنم که تقریبا از 25 درصد توانایی های هوشی خود رادر طول زندگی استفاده کرده ام.))

طبق نظر ویلیام جیمز انسان ها فقط 10 تا 12 درصد از استعداد های خود را به کار می گیرند.

تاسف بارترین بخش زندگی بیشتر مردم این است که آن ها ساکت و خاموش از دنیا می روند.آن ها زندگی نکرده اند بلکه فقط زنده بوده اند.آن ها بیشتر از آن که فرسوده شوند،زنگ زده اند.من ترجیح می دهم که در زندگی فرسوده شوم تا این که زنگ بزنم.تاسف بارترین کلمات در زندگی این ها هستند((من باید...داشته باشم))

زنگ زدن را نباید با صبر اشتباه گرفت.زنگ زدگی نشانگر استفاده نشدن و فعال نبودن است،ولی صبر یک تصمیم دقیق است.فرد در صبر فعال است و آن دربرگیرنده ی عزم راسخ و استقامت است.

شخصی ازیک زندانی پیر پرسید:((درزندگی خسته کننده ترین چیز کدام است؟))زندانی پیر با ناراحتی پاسخ داد:((نداشتن چیزی برای انجام دادن))