غذای مفتی در کار نیست

حکایت می کنند که روزی پادشاهی،مشاورانش را دعوت کرد واز آن ها خواست دانشی رابرای او فراهم آورند که اوبتواندآن رابرای نسل های آینده به یادگار بگذارد.مشاوران پس از تلاش های فراوان همراه با چندین جلد کتاب نزد پادشاه آمدند.پادشاه به آن ها گفت:((این مطالب بسیار زیاد است و مردم حوصله نمی کنند همه آن ها را بخوانند،این کتاب ها را خلاصه کنید))مشاوران برگشتند و کارکردند تا این که با یک جلد کتاب نزد پادشاه آمدند.پادشاه دوباره حرف قبلی خود را تکرار کرد.مشاوران پس ازشنیدن حرف قبلی پادشاه بازهم آن مطلب را خلاصه کردند،یک فصل و یک ورق.اما پادشاه هنوز حرف قبلی خود را تکرار می کرد.تا این که مشاوران فقط با یک جمله نزد پادشاه آمدندو این جمله پادشاه راراضی کرد.پادشاه گفت اگر بخواهم پندی به آیندگان بدهم این خواهد بود((که غذای مفتی در کار نیست.))

درهرسازمان و جامعه ای عده ای مفت خور وجود دارند.این افراد بی آن که زحمتی بکشند خواهان نفع و سود هستند.شاید بعضی اوقات ما نیز احساس گناه بکنیم که طفیلی دیگران شده ایم.چنین چیزی مخصوصا در سازمان ها و ادارات دیده می شود.بیشتر افراد در این جور جاها منفعل هستند،آن ها از ثمره ی تلاش اعضای فعال سود می برند.

مردم گاهی اوقات در جاهایی دست به معاوضه هایی می زنند که نباید آن کاررابکنند.برای مثال درروابط بین فردی،آن ها پول و هدایا رابرای به دست آوردن محبت و زمان به کار می گیرند.بعضی از مردم به جای این که محبت و زمان کافی صرف زن و بچه شان بکنند،ترجیح می دهند هرآن چه که آن ها می خواهند برایشان فراهم کنند.

هنگامی که اولویت بندی ها به درستی انتخاب نشده باشد،مازمان را از دست می دهیم و هدر دادن زمان یعنی هدردادن زندگی.اولویت بندی مستلزم نظم در آن چه که باید انجام گیرد است نه این که هر کاری که دلمان خواست و یا هوس کردیم انجام دهیم.

با مشکلات و نواقص چگونه برخورد می کنید؟

پاسخ شما به این سوال نشانگر منش شما است.یکی از کلیدهای حل معمای موفقیت،درک و فهم است.فکر و ذهن مردم اغلب به پول،قدرت،خوشبختی یا مقام مشغول است.ماباید درک درستی از اولویت بندی های خود داشته باشیم.

با خواندن و حفظ کردن اصولی که به موفقیت منتهی می شوند،نمی توان موفق شد،بلکه باید این اصول را فهمیدوبه کار بست.

ما به جای این که عمیق فکر کنیم،مقطعی فکر می کنیم.این امر نشان از تنگ نظری ما دارد.مادرعصرلذت طلبی های آنی و موقتی زندگی می کنیم.دراین عصر،از زمانی که از خواب بیدار می شویم تازمانی که می خوابیم،برای هر کاری راه حلی آُسان در نظر گرفته شده است.مردم می خواهند ازهر فرصتی استفاده کنند که مشکلات آن ها را رفع می کند.وقتی افراد به این فکر بیفتند که یک شبه میلیونر بشوند،آن ها میان برهایی را انتخاب می کنند که در شان  منزلت شان نیست.

آرزوی یک شبه پولدار شدن باعث شده است که امروزه بخت آزمایی به عنوان شغل مشهوری مطرح شود.به خاطر داشته باشید که در لذت طلبی های آنی به عواقب کار فکر نمی شود،بلکه تنها کامجویی لحظه ای مهم است.

زمانی که مشکلات غیر قابل حل به نظر می آیند،چنین پنداشته می شود که دست کشیدن آسان ترین کار باشد.این امر در مورد ازدواج،شغل و هرگونه رابطه ای صدق می کند.برنده ها زمین می خورند ولی از بازی کنار نمی کشند.ماهمه دچار اشتباهاتی در زندگی می شویم،ولی اشتباه کردن به معنای شکست خوردن نیست.بسیاری از افراد به علت این که دانش و توانایی لازم را ندارند و نه به این دلیل که خود را کنار کشیده اند شکست می خورند.رمز کلی موفقیت در دوکلمه ی پشتکار و استقامت نهفته است.پشتکار نسبت به آن چه که باید انجامش داد و مقاومت در مقابل آن چه که نباید آن را انجام داد.

یک فرد به این خاطر که شجاعتش بیشتر از دیگران است قهرمان نمی شود،بلکه او نسبت به دیگران 10 دقیقه شجاعت بیشتری به خرج می دهد                     (رالف والدو امرسون)

برای موفقیت نباید از خطر کردن ترسید.قبول خطر به مفهوم قمار کردن احمقانه و رفتار بی مسئولیت نیست.گاهی مردم رفتار عجولانه و بی مسئولانه را باخطر کردن اشتباه می گیرند.چنین رفتارهایی پیامدهای بدی دارند و موجبات بدبختی هستند.

خطر کردن یک امر نسبی است .معنای خطر پذیری از نظر افراد مختلف متفاوت است واین تفاوت ناشی از تجارب و یادگیری های قبلی آن ها است.کوهنوردی چه برای یک کوهنورد ماهر و چه برای یک فرد مبتدی همیشه با خطر همراه است.ولی برای کوهنورد ماهر قبول این خطرات حالت مسئولانه دارد.خطر پذیری مسئولانه ریشه درشناخت،تربیت،بررسی دقیق،کفایت و شایستگی دارد که این ها به فرد،قدرت ابتکار عمل هنگام مواجهه با خطر را می دهند.شخصی که هیچ کاری نکند هیچ وقت اشتباه نمی کند،اما او باید بداند که بزرگترین اشتباه دست به کاری نزدن است.

ما فرصت های زیادی را به خاطر این دست و آن دست کردن از دست می دهیم و این کار برایمان عادت می شود.آنهایی که خطر می کنند با چشمانی باز قدم پیش می گذارند،ولی قمار بازها در تاریکی تیر رها می کنند.

روزی فردی از یک کشاورز پرسید که آیا او در این فصل،گندم کاشته است؟کشاورز پاسخ داد:((نه،ترسیدم باران نیاید))مرد پرسید:((آیا ذرت کاشته ای؟))کشاورز پاسخ داد:((نه،ترسیدم ذرت ها را آفت بزند))مرد پرسید:((پس چه چیزی کاشته ای؟))کشاورز گفت:((هیچ چیز،خیالم راحت است))

درخندیدن،خطردیوانه به نظر آمدن وجوددارد.

درگریستن،خطر احساساتی به نظر آمدن وجود دارد.

نزدیک شدن به دیگران خطر درگیری را در پی دارد.

درنشان دادن احساسات،خطر آشکار شدن باطن وجود دارد.

دردوست داشتن،خطر دوست نداشتن وجوددارد.

قبل از این که عقاید و رویاها را به هم پیوند دهید،خطر از دست دادن آن ها وجود دارد.

درزندگی کردن،خطر مردن وجود دارد.

درآرزو کردن،خطر ناامیدی وجود دارد.

درتلاش کردن،خطر شکست خوردن وجود دارد.

اما باید خطر کرد به خاطر این که بزرگ ترین خطر در زندگی خطر نکردن است.

شاید افرادی که خطر نمی کنند،بتوانند خودرااز درد و رنج خلاص کنند،ولی نمی توانند یا بگیرند،تغییر دهند،رشد کنند،دوست داشته باشند و زندگی کنند.

فقط شخصی که خطر می کند آزاد است.

1-خطر نکردن

2-فقدان استقامت

3-لذت طلبی آنی

4-اولویت بندی نداشتن

5-جست و جوی میان برها(راه های کوتاه)

6-خودخواهی و طمع

7-نداشتن اعتقاد راسخ

8-درک نکردن قوانین طبیعی

9-بی میلی به داشتن برنامه و آمادگی

10-دلیل تراشی

11-درس نگرفتن از اشتباهات گذشته

12-ناتوانی در تشخیص فرصت ها 

13-ترس

14-ناتوانی در استفاده از هوش

15-نداشتن نظم و انظباط

16-عزت نفس پایین

17-نبود دانش.

18-نگرش جبرگرایانه

19-نداشتن هدف

20-نداشتن جرات

چه اتفاقی می افتد اگر ما ماشین راهنگامی که ترمز دستی آن کشیده است،برانیم؟آیا این کار عاقلانه است؟چه اتفاقی برای ماشین خواهد افتاد؟مطمئنا ماشین  نمی تواند با سرعت حرکت کند،زیرا ترمز دستی مانع ازاین امر می شود.ممکن است ماشین داغ کند یا دچار نقص فنی شود.دراین حال دوراه وجود دارد،می توان برسرعت ماشین افزود و درنتیجه انتظار آسیب جدی راداشت یا این که ترمز دستی راآزاد کرد وبرسرعت ماشین افزود.این مثال درست شبیه مسائل زندگی است،زیرا در مسیر زندگی ماباترمزهای عاطفی خود مواجه هستیم.این ترمزها شامل عواملی هستند که مانع موفقیت ها ی ما می شوند.برای آزاد کردن ترمزهای عاطفی باید نگرش های مثبت ایجاد کرد،خودپنداری بالا-داشت ومسئولیت را پذیرفت.

دلایل شکست(چرا کامل پیشرفت نمی کنیم)

زندگی مانند یک دوچرخه ی چند سرعته می باشد.بسیاری از ما دنده ها را برای سرعت داریم اما نمی توانیم از آن ها استفاده کنیم.                    (چارلز شولتز)

آیا همه ی ما ویژگی های لازم رابرای موفق شدن داریم؟بعضی از مردم فکر می کنند که آن ها این ویژگی ها را ندارند.این افراد یا درحد متوسط قرار می گیرندو یا شکست می خورند،اما آن ها مجبور نیستند به چنین طریقی عمل کنند.همه ی ما ازاین ویژگی ها بهره مندیم.هرچند که ممکن است این ویژگی ها رشد نیافته باشندو یا در حدی نباشند که ما خواهان آن ها هستیم،ولی با این وجودآن ها درما وجود دارند.ما ممکن است ندانیم چنین ویژگی های داریم،اما هنگامی که آن ها کشف می کنیم،عملکردمان عوض می شود.

این امر مثل این است که یک میلیون دلار در حیاط پشتی خانه مان دفن شده و مااز آن بی خبریم.درچنین شرایطی شما قادر نیستید که از آن استفاده کنید.اما لحظه ای که آن را پیدا می کنید طرز فکر و رفتارمان عوض می شود.

چنین چیزی در مورد انسان ها نیزصدق می کند.همه ی ما گنج های نهانی در وجودمان داریم.لازم است که آن ها را بیرون بکشیم و از آن ها استفاده کنیم.

اگرخدا و معلم(مرشد)درکنار هم ایستاده باشند،دانش آموز درابتدا باید به کدام یک از این دو احترام بگذارد؟طبق فرهنگ هندوها دانش آموز باید به معلم احترام بگذارد،زیرا که بدون راهنمایی و کمک او دانش آموز نمی تواند به ملاقات خدا برود.

معلم یا مرشد کسی است که با گذشته نگری خودآینده ی شما را پیش بینی می کند.درجست و جوی کسانی باشید که شما را به عنوان دانش آموز بپذیرند.معلم تان رابه دقت انتخاب کنید.یک معلم خوب شمارا راهنمایی می کند،ولی یک معلم بد شما را به بیراهه می کشاند.به معلمان خود احترام بگذارید.یک دانش آموز علاقه مند باشید چرا که معلمان،دانش آموزان باانگیزه رادوست دارند.

بهترین معلم کسی نیست که شما را سیراب کند،بلکه کسی است که شما را تشنه تر سازد.اوشما را وامی دارد تا به جست و جوی پاسخ بپردازد.

حکایت می کنند که در روزگاران کهن پادشاهی خواست از کسی که بزرگ ترین خدمت را به جامعه کرده تقدیر وتشکرکند.مردم از هر گروهی هم چون پزشکان و کارآفرینان آمدند وکارهایشان را ارایه کردند.پادشاه تحت تاثیر هیچ کدام از کارهای آن ها قرار نگرفت.درنهایت مردی میان سال باصورتی تابناک قدم به پیش گذاشت و گفت من معلم هستم.پادشاه از تختش پایین آمد وبه نشانه ی احترام سر تعظیم فرود آورد.این معلم است که برای ساختن جامعه،بزرگترین خدمت را انجام می دهد.