ترس می تواند واقعی یا خیالی باشد.ترس باعث می شود که مردم کارهای عجیب و غریبی انجام دهند که ناشی از فقدان و نقصان در درک و فهم است.زندگی با ترس مانند بودن در یک زندان عاطفی است.

ترس موجب از دست دادن اطمینان به نفس می شود،نبود یقین نیز موجب تعلل در انجام کارها می شود.ترس موجب از بین رفتن توانایی و استعداد ما می شود و ما نمی توانیم منطقی فکر کنیم.ترس موجب بر هم خوردن روابط و سلامتی می شود.

بعضی از ترس های شایع عبارتند از:

*ترس از شکست

*ترس از ناشناخته ها

*ترس از آمادگی نداشتن

*ترس از تصمیم گیری غلط

*ترس از مورد قبول واقع نشدن

بعضی از ترس ها را می توان توصیف کرد درحالی که بعضی دیگر را فقط می توان احساس کرد.ترس موجب اضطراب می شود که درنتیجه ی آن فکرهای غیر منطقی بروز پیدا می کنندو در عمل موجب  ناکارآمدی راه حل های ما برای مشکلات می شوند.طبیعی ترین پاسخ به ترس،فرار است.فرار،به طور موقت مارادر حاشیه ی امن قرار می دهدواز فشار می کاهد،درحالی که علت ترس می تواند از کنترل ما خارج شود و موجب تباهی رویدادها و روابط شود.

ترس از شکست بدتر از خود ترس است.شکست بدترین چیزی نیست که می تواند برای فردی اتفاق افتد،بلکه افرادی که تلاش نکنند قبل از تلاش،شکست می خورند.زمانی که کودکان،راه رفتن را یاد می گیرند،آن ها به زمین می خورند،اما این برای آن ها به معنای شکست نیست به طوری که دوباره بلند می شوند.اگر آن هابترسند،هیچ وقت راه رفتن را یاد نخواهند گرفت.مرگ با عزت بهتر از زندگی است.که تسلیم ترس شویم.

فرصت ها خود را در پشت موانع و سختی ها پنهان می سازند.به این خاطر است که بیشتر مردم آن ها را نمی توانند تشخیص دهند.به خاطر داشته باشید که هر چه مانع بزرگتر باشد،فرصت نیز بزرگتر خواهد بود.

افرادی که از تاریخ درس عبرت نگیرند به عاقبت بدی دچار خواهند شد.شکست می تواند به عنوان یک معلم باشد اگر نگرش صحیحی داشته باشیم،شکست نه پایان راه،بلکه یک پیچ است.شکست می تواند موجب درنگ وتاخیر شود ولی موجب از کارافتادن نمی شود.تجربه نامی است که ما بر اشتباهاتمان نهاده ایم.

بعضی از مردم زندگی می کنند و درس می گیرند،بعضی دیگر فقط زندگی می کنند.افراد خردمند از اشتباهات خود درس می گیرند افراد عاقل تر،از اشتباهات دیگران نیز درس می گیرند.زندگی ما آن قدر طولانی نیست که ما فقط از اشتباه های خود درس عبرت بگیریم.

شکارچیان میمون از یک جعبه که از بالا باز می شود استفاده می کنند.در آن به اندازه ای است که میمون دستش را داخل آن کند.درون این جعبه دانه های میوه ریخته می شود.میمون به هوس برداشتن دانه ها دستش را درون جعبه می کند به طوری که پس از برداشتن آن ها دستش را مشت می کند.میمون دراین حالت سعی می کند دستش رااز دری که برای یک دست مشت شده بسیار تنگ ولی برای یک دست خالی به حد کافی بزرگ است،خارج کند.حالا میمون خود انتخاب می کند که دانه ها را محکم بگیرد و گرفتار شود و یا دستش را خالی بیرون بکشد.حدس می زنید میمون کدام یک از این دو را انتخاب می کند؟همان گونه که حدس زدید میمون دانه ها را ول نمی کند وبه اسارت در می آید.

مابامیمون ها هیچ فرقی نداریم.ما همه به یک چنین دانه هایی می چسبیم که از پیشرفت ما درزندگی جلوگیری می کنند.ما باگفتن این که((من این کار را به این خاطر نتوانستیم انجام دهم که...))دلیل تراشی می کنیم و هر آن چه که بعد از((به این خاطر))بیاید دانه هایی هستند که مارادرزندگی عقب نگه می دارند.

افراد موفق دلیل تراشی نمی کنند.اگر شخصی در یک کار موفق شود دو چیز می توانند در آن تعیین کننده باشند:دلیل ها و نتیجه ها.برروی دلایل نمی توان حساب بازکرد ولی بر نتیجه ها بله.یک توصیه خوب برای شکست این است که:فکرنکنید،سوال نکنید،گوش نکنیدو فقط بهانه بیاورید.

برنده ها ممکن است که دست به تحلیل بزنند ولی هیچ وقت بهانه تراشی نمی کنند.دلیل تراشی کاربازنده ها است.همیشه بازنده ها کتابی پراز بهانه دارند که به شما می گویند که چرا آن ها نتوانستند فلان کار را انجام دهند.

مابهانه های زیر را از آن ها می شنویم:

*من بدشانسی آوردم

*طالع من نحس است

*سن من بسیار کم است

*سن من بسیار زیاد است

*من ناتوانم

*من به حد کافی زیرک نیستم

*من آموزش ندیده ام

*من جذاب به نظر نمی رسم

*من پارتی و آشنا ندارم

*من پول کافی ندارم

*وضعیت اقتصادی من بد است.

*اگر من فقط یک فرصتی به دست می آوردم

*اگر من فقط خانواده ی درست و حسابی داشتم

*اگر فقط ازدواج درستی کرده بودم

این فهرست می تواند تا بی نهایت ادامه پیدا کند.

هیچ وقت برام مهم نبوده که....

"امیدوارم هر جا که میروی ؛ یک نفر مثل خودت سر راهت باشد"

بنگر که برای تو دعاست يا نفرين!

همه می خواهند که برنده باشند ولی تعداد کمی هستند که خود رابرای برنده شدن آماده کرده باشند.

(واینس لومباردی)

اغلب مردم بیشتر از آنکه برای زندگی خود برنامه ریزی بکنند برای مهمانی ها و تعطیلات خودبرنامه ریزی می کنند.

آمادگی

اطمینان،از آماده بودن ناشی می شود و آن هم عبارت است از برنامه ریزی و تمرین کردن.برنده ها خود را تحت فشار می گذارند.این فشار برای آماده شدن است نه فشار برای دل واپسی و برنده شدن.

اگر ما ضعیف تمرین کنیم،ضعیف نیز بازی خواهیم کرد.از این روست که ما همان گونه بازی می کنیم که آن گونه تمرین کرده ایم.تفاوت بین موفقیت  شکست تفاوت بین کاملا درست انجام دادن و درست انجام ندادن است.

آمادگی بدنی و ذهنی کامل نتیجه ی از خود گذشتگی و انظباط در امور است.در حد متوسط بودن آسان است ولی بهترین بودن سخت است.تعجبی نیست که افراد عادی و متوسط راه آسان را انتخاب می کنند.

آمادگی به عنوان کرانه ی موفقیت در هر زمینه ای مطرح است.

آمادگی=غرور+صبر+استقامت+تمرین+برنامه ریزی+اصول+هدف

آمادگی به اعتقاد منتهی می شود.

آمادگی به مفهوم تحمل وبردباری در مقابل شکست است و نه به مفهوم پذیرفتن شکست.آمادگی به مفهوم روبروشدن با شکست است بدون داشتن احساس بازنده بودن.

آمادگی به مفهوم درس گرفتن از اشتباهات است،باانجام دادن اشتباهات،دنیا به آخر نمی رسد.همه ی ما اشتباه می کنیم.نادان کسی است که اشتباه مشابهی را دوبار مرتکب شود.شخصی که اشتباهی مرتکب می شود  و آن را تصحیح نمی کند،مرتکب خطای بزرگتری می شود.

بهترین راه برای برخورد با اشتباهات عبارتند از:

*اعتراف کردن به آن ها

*غرق نشدن در آن ها 

*تکرار نکردن آن ها

*تقصیر رابه گردن آن ها نینداختن و بهانه نیاوردن.

سختی ها و ناکامی ها از آماده نبودن ناشی می شوند.برای آمادگی،تمرین و سخت کوشی هیچ گونه جایگزینی وجود ندارد و حتی خواسته و یک فکر پرازآرمان نیز نمی تواند جای آن ها را بگیرد.تنها آمادگی است که شما رابه قله ی موفقیت می رساند.

هنگامی که شخص آمادگی نداشته باشد مصایب می توانند اورااز پای درآورند.

درست شبیه آبی که درمسیر خود جذب زمین می شود،موفقیت نیز نصیب کسانی می شود که برای آن آماده اند.تلاش های ضعیف موجب نتایج ضعیف می شوند.

پافشاری در موارد زیر دارای اهمیت است.

1-یک هدف 

2- یک برنامه 

3-آمادگی

4-بها(ارزش)

5-صبر

6-تمرین

7-اصول

8-افتخار

9-نگرش مثبت

ازخود بپرسید:

*آیا یک هدف روشن وتعریف شده دارید؟

*آیا برنامه ای برای عمل دارید؟

*چه کاری برای آماده شدن انجام داده اید؟

*برای این کار حاضرید چه مقدار هزینه کنید؟تا چه حد حاضرید جلو بروید؟

*آیا شما آن قدر می توانید صبر کنید که به زمان باروری برسید؟

*آیا شما میل دارید که برای عالی بودن تمرین کنید؟

*آیا به عملکردتان افتخار می کنید؟

*آیا شما این نگرش رادارید که((این کار شدنی است))؟

مابه سوی خودمان کشش داریم نه به دلیل چیزی که می خواهیم،بلکه به دلیل آن چه که هستیم.ضرب المثل قدیمی((کبوتر با کبوتر،باز با باز))می تواند تصدیقی در این مورد باشد.

افرادی که فکرهای منفی در سردارند خطرناک هستند،زیرا که آن ها مردمانی را که منفی فکر می کنند،جذب می کنند وواکنش های نامناسبی از خود بروز می دهند،باید انتظار بدتر شدن رااز آن ها داشت و اغلب افکار خودرا رها نمی کنند.

دررخدادهای اجتماعی دیده اید که مردمان موفق دیگر افراد موفق را جذب می کنند و افراد شکست خورده،بازنده ها را جذب می کنند وباهم اشک می ریزند،عصبانی می شوند و شکایت می کنند.

دوستان ما افرادی نیستند که ما خواهان آن ها هستیم بلکه آن ها افرادی عین ما هستند.